Θεός καί ἐπιστημολογικός ἀθεϊσμός!!! (ἕνα φοβερό ἄρθρο)

Θεός καί ἐπιστημολογικός ἀθεϊσμός!!! (ἕνα φοβερό ἄρθρο)

Στην εποχή μας, όπως έχουμε δει και ακούσει όλοι, διεξάγεται ένας έντονος διάλογος για τη θέση της πίστης σε σχέση με κάποια πορίσματα και θεωρίες της επιστήμης. Κάποιες φορές οι πιστοί παρεξηγούν την επιστήμη συνολικά, ενώ οι άνθρωποι που δηλώνουν «άθεοι», συχνά ασκούν πίεση στους πιστούς, σχολιάζοντας ότι η πίστη είναι κάτι «παράλογο» και αυτό τάχα, το «επιβεβαιώνει» η επιστήμη.

Φυσικά, ούτε η Εκκλησιαστική πίστη βρίσκεται εκτός λογικής (αφού δεν έχει ως αρχή κάποια ανεξέλεγκτη αποδοχή θέσεων, αλλά σχετίζεται με τις έννοιες της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας με βάση τα βιώματα και τη μαρτυρία της πρωτοχριστιανικής κοινότητας αλλά και των μεταγενέστερων αγίων της), ούτε από την άλλη, ο ρόλος της επιστήμης είναι να υπηρετεί την εκάστοτε κοσμοθεωρία. Σκοπός της επιστήμης είναι απλώς να μελετά το επιστητό, και όχι να παράγει δήθεν «επιστημονικά» συμπεράσματα στηριγμένα σε θρησκειο-φιλοσοφικά επιχειρήματα.

Θα πρέπει, για παράδειγμα, να πάψουμε να ακούμε προβληματικά «πορίσματα» του τύπου: [α)] «είναι πιθανόν ο άνθρωπος να είναι κρίκος στην Εξέλιξη των ειδών», [β)] «ΑΡΑ η παρουσία του ανθρώπου στη γη δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα σκόπιμης ενέργειας κάποιου Δημιουργού»!

Ας είμαστε κατηγορηματικοί απέναντι σε αυτές τις αυθαιρεσίες. Από τα ‘α)’ και ‘β)’, ΜΟΝΟ το πρώτο αποτελεί πρόταση σχετική με την επιστήμη, ενώ το δεύτερο είναι θρησκειο-φιλοσοφική τοποθέτηση! Όταν κάποιος προσπαθεί να τα κολλήσει μαζί, το ‘β)’ ως δήθεν συνεπαγωγή του ‘α)’, προφανώς νομίζει ότι συζητάει σε καφενείο για να περνάει την ώρα του. Διότι, ακόμα κι αυτούς που πιστεύουν πως ο άνθρωπος εμφανίστηκε διαμέσου της «Εξέλιξης», τίποτα δεν τους εμποδίζει να βρίσκεται η διαδικασία αυτή υπό την επιστασία του Δημιουργού. Το διαδίκτυο, δυστυχώς, είναι γεμάτο από προσπάθειες, να μετατραπεί η επιστήμη σε υπηρέτη των διαφόρων ιδεολογιών.

Βεβαίως, αυτά τα φαινόμενα υπάρχουν επειδή η πλευρά των «άθεων» ξεχνά πάντα ότι βασική διδασκαλία της Ορθοδοξίας είναι η οντολογία περί Κτιστού και Ακτίστου, όπου το Άκτιστο, δηλ. ο Τριαδικός Θεός δεν έχει ουδεμία σχέση στη φύση/ουσία Του με οτιδήποτε άλλο στην κτιστή Δημιουργία, είτε αυτό είναι υλικό (ορατός κόσμος), είτε είναι πνευματικό (ψυχή, άγγελοι κ.λπ.). Ο Θεός, δεν ανήκει στο επιστητό. Αιώνες πριν υπάρξει καν η έντονη αντι-χριστιανική πολεμική του Διαφωτισμού, η Εκκλησιαστική διδασκαλία αποσαφηνίζει ότι, ποτέ, ουδεμία πρόοδος επιστημονική, δεν θα μπορέσει να οδηγήσει στην εργαστηριακή εξέταση και απόδειξη της ύπαρξης του Θεού. Όσο κι αν θα το ήθελε η πλευρά των απίστων ή η πλευρά των πιστών, κανείς ΠΟΤΕ δεν θα μπορέσει να «αποδείξει» τον Θεό, με τον τρόπο που η επιστήμη παρέχει αποδείξεις για κάποια πτυχή του επιστητού.

Αυτό σημαίνει ότι είναι απολύτως αδύνατο να συγκρουστεί οποιαδήποτε στιγμή της ιστορίας, το «πως» (έρευνα της επιστήμης για τη Δημιουργία) με το «ποιος» (εκκλησιαστική πίστη στον Τριαδικό Θεό και Δημιουργό) της Δημιουργίας.

Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Μέγας Βασίλειος, μπορούμε να αποδεχτούμε την γη ως «αφ’ εαυτής εδραζομένην» στα πλαίσια των φυσικών νόμων, χωρίς αυτό να μας εμποδίζει να ομολογήσουμε ότι η Δημιουργία βρίσκεται «εν τη χειρί του Θεού».

Καθώς, ήδη από τον 4ο αιώνα, μας διδάσκει με έναν λόγο, από τον οποίο «δεν απουσιάζει η λογική και η νομοτέλεια μέσα στις φυσικές διαστάσεις», ο Μέγας Βασίλειος απαλλάσσει τον πιστό σήμερα από περιττές έγνοιες και προβληματισμούς σχετικά με οποιαδήποτε πορίσματα ή θεωρίες της επιστήμης στο ζήτημα της Δημιουργίας.

Επιπλέον, θα ήταν άτοπο να μιλάμε για «σύγκρουση» πίστης και επιστήμης, όταν σύμφωνα με την εκκλησιαστική νομοθεσία, πολλά επαγγέλματα που απαιτούν σπουδές και επιστημονικό υπόβαθρο θεωρούνται «συμβατά με την ιδιότητα του Κληρικού» όπως «του ηλεκτρονικού, του τεχνικού [...] ερευνητικά επαγγέλματα: Φυσικοί, Χημικοί, Βιολόγοι, Μεταλλειολόγοι, Γεωλόγοι, Σεισμολόγοι, Γεωχημικοί, Μετεωρολόγοι, Αστρονόμοι, Αστροφυσικοί κ.ά. [...] Επαγγέλματα Κοινωνικής και Ανθρωπιστικής φύσεως: Ψυχολόγοι, Κοινωνικοί Λειτουργοί, Νοσηλευταί [...]» και πολλά άλλα.

Απαραίτητες διευκρινήσεις

Για να αποφύγουμε τις όποιες παρεξηγήσεις, θα θέλαμε στο σημείο αυτό να ξεκαθαρίσουμε το νόημα της ορολογίας που χρησιμοποιούμε.

Ως αποδεδειγμένο «πόρισμα της επιστήμης» θεωρούμε κάθε αποτέλεσμα μιας εργαστηριακής έρευνας το οποίο, απ’ όσο γνωρίζουμε, θεωρείται δεδομένο και δεν συναντά ισχυρές αμφιβολίες από τους ειδικούς. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι είναι δυνατόν να γίνει μια «χαρτογράφηση» του DNA και ότι αυτά τα στοιχεία που εικονίζονται στις οθόνες των Η/Υ των ερευνητών αντιπροσωπεύουν κάποιον «χάρτη» του DNA, το θεωρούμε «πόρισμα της επιστήμης».

Δεν θεωρούμε όμως «πόρισμα της επιστήμης» την πρόταση π.χ. ότι, καλό είναι αφού μάθουμε τα πάντα για το DNA να κλωνοποιήσουμε ανθρώπους. Αυτό δεν είναι επιστημονικό πόρισμα αλλά μία ΠΡΟΤΑΣΗ εφαρμογής του επιστημονικού πορίσματος, απέναντι στην οποία δικαιούμαστε φυσικά να διαφωνούμε.

Ακόμα και ως προς την γνωστή «θεωρία της Εξέλιξης» η οποία  συχνά γίνεται αντικείμενο συζήτησης, δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε την δημιουργία σύγχυσης: σχετική με την επιστήμη θα μπορούσε να θεωρηθεί ΜΟΝΟ η έρευνα για τον μηχανισμό της «Εξέλιξης». Το αν όμως υπάρχει Δημιουργός πίσω από τον μηχανισμό αυτό, είναι θρησκειο-φιλοσοφικό ερώτημα και δεν ανήκει σε καμία επιστήμη και σε κανέναν δήθεν «επιστήμονα».

Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι:

Η αναφορά αποκλειστικά σε εργαστηριακές έρευνες σχετικά με τον μηχανισμό της «Εξέλιξης», είναι επιστήμη. Η κατάχρηση όμως των ερευνών της θετικής επιστήμης γενικά, και το άπλωμά τους σε χώρους που ανήκουν στη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την ψυχολογία ή την κοινωνιολογία, ονομάστηκε και εξακολουθεί να ονομάζεται «επιστημονισμός», και αποτελεί ένα ξεπερασμένο ιδεολογικό φαινόμενο το οποίο αδιαφορεί για τον πολύπλοκο χαρακτήρα των οργανικών όντων, των ψυχικών λειτουργιών και των κοινωνικών φαινομένων.

Ο μηχανισμός εμφάνισης των ειδών που προσπαθούν να διατυπώσουν οι επιστήμονες, ονομάζεται «Εξέλιξη». Όταν όμως στα επιστημονικά ευρήματα προσδίδουμε αυθεντία και για χώρους που ανήκουν στη θρησκεία ή τη φιλοσοφία, αυτό αφορά την τάση του επιστημολογικού αθεϊσμού και δίκαια μπορεί να ονομάζεται «εξελικτισμός», με την έννοια ότι αφορά πλέον μια ιδεολογία και μια κοσμοθεωρία αλλά όχι την επιστήμη καθεαυτή.

Κλασικό παράδειγμα αποτελεί ο Ρίτσαρντ Ντόκινς, συγγραφέας του βιβλίου «Η Περί Θεού Αυταπάτη»: όσο παραμένει στα πλαίσια μιας ανάλυσης του μηχανισμού εμφάνισης των ειδών, είναι επιστήμονας, θεωρητικός της «Εξέλιξης». Όταν όμως πάει να εμπλέξει εκεί την παρουσία ή όχι του Δημιουργού και τις ύβρεις του ενάντια στον χριστιανισμό, τότε μετατρέπεται σε έναν πιστό της ιδεολογικής πρότασης του «Εξελικτισμού». Το γεγονός που τον αναδεικνύει σε μέγιστο απατεώνα της εποχής μας, είναι ότι προσπαθεί να περάσει τις προτάσεις του «Εξελικτισμού», κρυμμένες κάτω από το μανδύα της θεωρίας της «Εξέλιξης». Αυτή η αδίστακτη εκμετάλλευση της επιστήμης στο όνομα της ιδεοληψίας του, αποτελεί εκτροχιασμό εξαιτίας του οποίου έχει δεχτεί δυσμενή σχόλια και κριτικές από συναδέλφους του.

Φυσικά, η αντίθεση του χριστιανισμού προς τον «Εξελικτισμό» δεν μένει μόνο στο βασικό ερώτημα περί Θεού, αλλά πίσω από το ιδεολόγημα αποκαλύπτει και έναν βαθύτερο κίνδυνο για τον ανθρώπινο πολιτισμό:

Εάν κάποιος στην κοσμοθεωρία του αρνείται να δει σχέσεις προσώπων και αποδέχεται μόνο την επικράτηση του ισχυροτέρου, τότε εξαγιάζεται ο νόμος της ζούγκλας και το δίκαιο του ισχυρού. Η ισχύς του δικαίου παραμερίζεται, και η επικράτηση του δυνατού (σε οικονομία, κράτη,  φυλές, φύλα κ.λπ.) φεύγει από τη σφαίρα της παθογένειας (και της αμαρτίας) και μετατρέπεται σε ύψιστη αξία, απενοχοποιώντας την αλληλοεξόντωση και την επικυριαρχία σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ζωής. Και τελικά, ποιος ωφελείται από τον Κοινωνικό Δαρβινισμό, από μια εδραίωση του νόμου της ζούγκλας στις συνειδήσεις και στις κοινωνίες; Τα απροστάτευτα μέλη της, ή μήπως τα «σαρκοβόρα» πάσης φύσεως;

Δεν θα πρέπει λοιπόν ο χριστιανός να παραλείψει όλα αυτά από τον αντίλογό του, ώστε να αποκαλύψει ότι πίσω από τον Εξελικτισμό δεν κρύβεται τίποτε άλλο παρά μια νοσηρή προσπάθεια να δικαιωθεί η απόλυτη κυριαρχία των ενστίκτων, που για τα ζώα μπορεί να είναι αποδεκτή, για τον άνθρωπο όμως αποτελεί οπισθοδρόμηση σε εποχές από τις οποίες πέρασε με πολύ κόπο και αίμα. Άλλο λοιπόν «Εξέλιξη» και άλλο «Εξελικτισμός», ο οποίος αποτελεί, σαφέστατα, ιδεολογία.

Πίστη και Επιστήμη κατά τον Μ. Βασίλειο

Ο Μ. Βασίλειος ήταν ένας σοφός δάσκαλος, ένας από τους τρεις ιεράρχες, τους τρεις επίσημα αναγνωρισμένους Οικουμενικούς Διδασκάλους της Ορθοδοξίας.

Πολυμαθής και ανθρωπιστής, έφερε τον μοναχισμό και τα μοναστικά ιδρύματα στις πόλεις και στην υπηρεσία των αρρώστων και των αδυνάτων. Σπούδασε στην Αθήνα φιλολογία, φιλοσοφία και ρητορική, ενώ έλαβε και βασικές γνώσεις ιατρικής.

Ας εξετάσουμε τώρα μια πολύ σημαντική ρήση αυτού του σπουδαίου Πατέρα της Εκκλησίας από τις ομιλίες του «εις την εξαήμερον», η οποία σχετίζεται απόλυτα με το ζήτημα που μας απασχολεί, για τη σχέση Δημιουργού και επιστήμης στην Ορθόδοξη Παράδοση:

«Τούτων δ’ αν σοι δοκή τι πιθανόν είναι των ειρημένων [από αυτά δηλ. που λένε «τινες των φυσικών», επί την ούτω ταύτα διαταξαμένην του Θεού σοφίαν μετάθες το θαύμα. Ου γαρ ελαττούται επί τοις μεγίστοις έκπληξις, επειδάν ο τρόπος καθ’ ον γίνεται τι των παραδόξων εξευρεθή· ει δε μη αλλά το γε απλούν της πίστεως ισχυρότερον έστω των λογικών αποδείξεων».

Το οποίο σημαίνει:

«Εάν δε νομίζης ότι κάποιο εξ αυτών, που λέγουν οι φυσικοί, είναι πιθανόν, μετάθεσε τον θαυμασμόν σου προς την σοφίαν του θεού, η οποία τοιουτοτρόπως τα εκανόνισε. Διότι δεν ελαττούται η έκπληξις δια τα μέγιστα, όταν ανακαλυφθή ο τρόπος καθ’ ον γίνεται τι εκ των παραδόξων. Ειδεμή η απλότης της πίστεως ας είναι ισχυροτέρα των λογικών αποδείξεων».

Στην ανάλυσή μας επάνω στο εδάφιο αυτό, θεωρήσαμε καλό να ξεκινήσουμε από την τελευταία φράση, η οποία έχει τύχει ποικίλης αντιμετώπισης: «το γε απλούν της πίστεως ισχυρότερον έστω των λογικών αποδείξεων».

Είναι αλήθεια ότι η φράση αυτή, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα για όποιες αντιδράσεις πιστών κατά επιστημονικών θεωριών, κάποιες φορές εκλαμβάνεται με έναν τρόπο που πιστεύουμε ότι υποβιβάζει το πνεύμα αυτού του σπουδαίου Πατέρα της Εκκλησίας. Το νόημα που μερικές φορές της δίδεται, είναι κάτι σαν: «από τα πορίσματα της επιστήμης, εσείς να αποδεχτείτε μόνο εκείνα που συμβαδίζουν με την πίστη σας».

Η ερμηνεία αυτή, φαίνεται να δίνει ένα φτωχό περιεχόμενο σε όλο το εδάφιο, το οποίο πλέον, μοιάζει με συμβουλή του στιλ: «αν η βαρύτητα θεωρείτε ότι εναντιώνεται στην πίστη σας, εσείς θα λέτε ότι δεν υπάρχει βαρύτητα» (ή ότι η γη είναι επίπεδη κ.λπ. κ.λπ.)! 

Αν όμως ο Μ. Βασίλειος ήθελε να δώσει αυτό το φτωχό και παράδοξο νόημα στο εδάφιό του, τότε δεν θα ήταν τόσο απόλυτος λέγοντας:

«ΔΕΝ ΕΛΑΤΤΟΥΤΑΙ η έκπληξις διά τα μέγιστα, ΟΤΑΝ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗ ο τρόπος καθ’ ον γίνεται τι εκ των παραδόξων».

Αυτή είναι μια θέση που διατυπώνεται ευθέως και με σαφήνεια από τον Μ. Βασίλειο, και δεν εμπεριέχει κανέναν ελιγμό: μας λέει ξεκάθαρα ότι κανένα απολύτως δεδομένο, σημερινό ή μελλοντικό, επιστημονικά ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΟ δεν έχει τη δύναμη να μας οδηγήσει μακριά από τον θαυμασμό μας για τη σοφία του Θεού (επισημαίνουμε το «αποδεδειγμένο», διότι ο Μ. Βασίλειος μιλάει για πράγματα που έχουν «εξευρεθή» και όχι για όσα δεν έχουν οριστικοποιηθεί ακόμα. Και αυτά όμως, όταν και ΑΝ, πράγματι «εξευρεθούν», μπορούμε επίσης να τα αποδεχτούμε).

Αυτό σημαίνει ότι άσχετα με το «πώς» της Δημιουργίας, αυτό που θα παραμένει ως αιώνια αλήθεια και σύμφωνο με τα δεδομένα της θείας αποκάλυψης, είναι το «ποιος», το οποίο θα συνδέεται πάντα με τον Ένα και Τριαδικό Θεό.

Δεν υπάρχουν λοιπόν τα περιθώρια για αλλοίωση των λόγων του Μ. Βασιλείου. Άλλωστε λίγο παρακάτω μας λέει πάλι ο ίδιος, ότι η Γραφή «παρέλειψε να αναφέρη πολλά» σχετικά με τη Δημιουργία. Αυτό όμως δεν έγινε για να καθίσουμε εμείς άπραγοι και παθητικοί, αλλά για να ασχοληθούμε με όσα είναι δυνατόν να  βρούμε. Διότι η Γραφή - λέει ο Μ. Βασίλειος- «τα παρέλειψε […] διά να εξασκή τον νουν μας προς επιμέλειαν, εκ των ολίγων αφορμών παρέχουσα έδαφος να σκεπτώμεθα έπειτα και διά τα υπόλοιπα».

Κατά συνέπεια, με τη φράση «ειδεμή η απλότης της πίστεως ας είναι ισχυροτέρα…», όπως γράφει ο καθ. Νίκος Ματσούκας, «ο Μ. Βασίλειος επισημαίνει το γεγονός ότι υπάρχει περίπτωση να μη γνωρίζεται ο τρόπος με τον οποίο έγιναν τα παράδοξα. Τότε μπροστά σ’ αυτή την κατά φύση οριακή κατάσταση, η απλότητα της πίστης είναι ισχυρότερη από τις λογικές αποδείξεις».

Και συνεχίζει:

«Αναφερόμενος ο Μ. Βασίλειος στην επιστημονική άποψη του Αναξίμανδρου για τη γη ως μετέωρη και ακίνητη, λέει στο ακροατήριο του ότι μπορεί τούτο να είναι πιθανό, και τότε την τάξη αυτή θα έχει πραγματώσει η σοφία του Θεού. Αλλά δεν ελαττώνεται ο θαυμασμός μας για τα μεγαλεία του Θεού, όταν βρούμε τον τρόπο με τον οποίο έγιναν όλα αυτά τα θαυμαστά. Ειδάλλως η απλή πίστη είναι ισχυρότερη από τις λογικές αποδείξεις. Εδώ ο Μ. Βασίλειος διακρίνει το ‘ποιος’ της δημιουργίας από το ‘πώς’. Το δεύτερο ανήκει στην επιστήμη, και όταν υπάρχει μπορούμε να το αποδεχτούμε».

Ακολουθώντας την ερμηνεία αυτή, μπορούμε να κατανοήσουμε και τη φράση του Μ. Βασιλείου, «εάν δε νομίζης ότι κάποιο εξ αυτών, που λέγουν οι φυσικοί, είναι πιθανόν».

Καταρχάς, όταν ο Μ. Βασίλειος χρησιμοποιεί τη λέξη «πιθανόν» και επικαλείται την απλότητα της πίστεως, αναφέρεται σε πράγματα που είναι ακόμα συγκεχυμένα και θεωρίες που αλληλο-καταρίπτονται και άρα η επιστήμη δεν έχει οριστική απάντηση γι’ αυτά:

            «Τα ίδια δε αυτά δυνάμεθα να είπωμεν και περί του ουρανού, ότι πολλά και συγκεχυμένα συγγράμματα συνεγράφησαν υπό των σοφών του κόσμου περί της φύσεως του ουρανού. Και άλλοι μεν έχουν ειπεί [...] Άλλοι δε περιφρονούντες ταύτα ως απίθανα [...] Ημείς, λοιπόν, αφίνοντες εκείνους να καταρρίπτη ο ένας τας θεωρίας του άλλου», ας μείνουμε στο γεγονός ότι «εποίησεν ο θεός τον ουρανόν και την γην».

Κατά συνέπεια, πουθενά δεν προτείνει μια αυθαίρετη επιλογή όπου ο καθένας μας σύμφωνα με το τι νομίζει «πιθανό» αποφασίζει με το «έτσι θέλω» ποια επιστημονικά πορίσματα είναι σωστά.

Επιπλέον, στην εποχή του Μ. Βασιλείου, η φιλοσοφία, η επιστήμη και οι διάφορες κοσμοθεωρίες, συχνά βρίσκονταν να περιπλέκονται σε ένα ενιαίο έργο των λογίων της εποχής (π.χ. Νεοπλατωνικοί) αλλά και των παλαιοτέρων φιλοσόφων.

Δηλαδή, ένα κομμάτι της φιλοσοφίας την εποχή εκείνη, ήταν και η φυσική επιστήμη (που σήμερα είναι εντελώς αυτόνομη), η οποία πολλές φορές εμφάνιζε κάποια συμπεράσματα ως αποτέλεσμα μιας συλλογιστικής και όχι ως αποτέλεσμα σαφούς αποδείξεως με την αξία που έχει σήμερα μια εργαστηριακή απόδειξη.

Όταν λοιπόν κάποιοι φιλόσοφοι/επιστήμονες της εποχής έλεγαν π.χ. ότι η ύλη ήταν αδημιούργητη, αυτό λεγόταν όχι επειδή μπορούσε πραγματικά να αποδειχτεί, αλλά επειδή αποτελούσε μέρος της τότε φιλοσοφικο-θρησκευτικής κοσμοθεωρίας. Το αδημιούργητο της ύλης δεν μπορεί ούτε καν σήμερα να αποδειχθεί και βεβαίως, είναι αδύνατο να αποκλείσει κάποιος τον Δημιουργό, όταν πιστεύουμε ότι είναι μιας άλλης φύσης και ουσίας από αυτή του κόσμου μας και έτσι είναι αδύνατο να εντοπίσει κάποιος σε ένα εργαστήριο την παρουσία Του και τον ρόλο Του σε όλο αυτό το θαύμα.

Άρα, μια θεωρία που μπορεί να εμφανιστεί περί αδημιούργητης ύλης και ανυπαρξίας του Θεού (έτσι όπως τον κατανοεί η Εκκλησιαστική πίστη), για εμάς σήμερα θα πρέπει να θεωρείται υπέρβαση του ρόλου της επιστήμης. Στην εποχή του Μ. Βασιλείου όμως, ο φιλόσοφος-επιστήμονας μπορούσε να διατυπώσει τέτοιες θεωρίες. Αναφερόταν λοιπόν και σε αυτούς, όταν έλεγε, «εάν δε νομίζης ότι κάποιο εξ αυτών, που λέγουν οι φυσικοί, είναι πιθανόν».

Αν λοιπόν «οι φυσικοί» δηλ. οι επιστήμονες, μιλήσουν για ανυπαρξία του Θεού, εμείς γνωρίζουμε δεν «είναι πιθανόν» να γνωρίζουν κάτι τέτοιο, διότι δεν εντάσσεται στα πλαίσια των δυνατοτήτων τους.

Κατά συνέπεια, εδώ υπάρχει μια νοητή γραμμή η οποία υποδεικνύει ένα αδιαπέραστο όριο για τη φυσική επιστήμη και θα πρέπει αυτό να το επισημάνουμε και να το διαχωρίσουμε. Σε αυτό ακριβώς το σημείο της υπέρβασης, θα μιλήσει «η απλότητα της πίστης». Όποιος μιλά για ανυπαρξία του Θεού μπορεί να κρατήσει τις απόψεις του, και εμείς όμως μπορούμε να κρατήσουμε την πίστη που μας παραδόθηκε μέσα από όσα βίωσε και είδε με τα μάτια της η πρώτη Εκκλησία.

Αν όμως, αυτό που λένε «οι φυσικοί» δηλ. οι επιστήμονες, «είναι πιθανόν», δηλ. βρίσκεται μέσα στα πραγματικά πλαίσια της επιστήμης τους, εμείς μπορούμε να το δεχόμαστε, και για όλα όσα μαθαίνουμε για το «πώς» της Δημιουργίας, να μεταθέτουμε τον θαυμασμό μας «προς την σοφίαν του Θεού».

Με τον τρόπο αυτό ο Μ. Βασίλειος διαφοροποιήθηκε από τις θέσεις που ανέπτυξε ο δυτικός σχολαστικισμός, ο οποίος προσπάθησε να εντάξει τον Θεό σε μια συζήτηση περί επιστημονικών επιχειρημάτων. Είναι χαρακτηριστικό για να κατανοήσουμε τη διαφορά στην αντίληψη Πατέρων και σχολαστικών, ότι οι τελευταίοι, «επιχείρησαν με βάση την αριστοτελική φιλοσοφία ως προς τη σχέση ύλης και είδους να εξηγήσουν τον τρόπο της μεταβολής του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα του Χριστού», πράγμα που ουδέποτε απασχόλησε τους πατέρες της Εκκλησίας.

Ο Θεός των «κενών»

Ως συνέχεια του σχολαστικισμού, η απολογητική γραμμή που ακολούθησαν οι δυτικοί θεολόγοι από τον 18ο αιώνα και εξής, ενέπλεξε τη θεολογία τους σε ένα αδιέξοδο (όπως και κάποιων Ορθοδόξων που επηρεάστηκαν από αυτούς). Για κάθε τι που δεν γνώριζε (ακόμα) η επιστήμη, φρόντιζαν οι θεολόγοι να ορίζουν ως άμεση αιτία τον Θεό για να καταφέρουν μια άμεση απάντηση στην πίεση των άθεων. Αυτό όμως τελικά ήταν κάτι που έβλαψε την πίστη των ανθρώπων: διότι, όταν κάποια στιγμή η επιστήμη κατέκτησε αυτό που μέχρι τότε ήταν κενό γνώσης, αυτομάτως ο Θεός «εξορίστηκε» από αυτό, και «τοποθετήθηκε» στο αμέσως επόμενο κενό που είχε τότε η γνώση της επιστήμης.

Αυτό όμως δεν μπορεί να συνεχίζεται αιώνια. Δημιουργεί προφανείς και εύλογες αμφιβολίες στον άνθρωπο, ότι τελικά ο Θεός ίσως και να μην βρίσκεται πουθενά.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας είχαν διδάξει ξεκάθαρα ότι άλλο οι φυσικοί νόμοι και άλλο ο Δημιουργός ο οποίος είναι αδύνατο να ερευνηθεί και να μελετηθεί από την επιστήμη. Είχαν επίσης διδάξει ότι τα πάντα στη Δημιουργία είναι υπό την επιστασία Του με έναν τρόπο που δεν μπορούμε να τον γνωρίζουμε και δεν πίστευαν σε έναν Θεό των «κενών» αλλά στην καθολικότητα της «πανταχού» παρουσίας Του. Οι δυτικοί όμως θεολόγοι από την εποχή του Διαφωτισμού και μετά, κινούμενοι αντίθετα από τους Πατέρες της Εκκλησίας, επικαλούνταν όσα πορίσματα της επιστήμης θεωρούσαν ευνοϊκά για την πίστη ως «απάντηση» στους άθεους. Έτσι όμως, κατά έναν επιπόλαιο τρόπο, αναγνώριζαν δικαιοδοσία στην επιστημονική γνώση να χρησιμοποιήσει τα δικά της μέτρα και σταθμά για να δικαιώσει ή όχι την πίστη! Και φυσικά, το χειρότερο όλων ήταν ότι σε αντίθεση με την πανταχού παρουσία του Θεού της Ορθόδοξης θεολογίας, μετέβαλλαν την πίστη και την ύπαρξη του Θεού σε ένα …συμπλήρωμα της επιστημονικής γνώσης!

Αυτή την θεολογία που έκρυβε τελικά τεράστιες παγίδες, περιγράφει με εξαιρετικό τρόπο στο βιβλίο του ο Francis S. Collins, ένας εξέχων επιστήμονας, επικεφαλής του προγράμματος Human Genome Project (Σχέδιο Ανθρώπινου Γονιδιώματος).

Μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση πόσο κοντά κινείται ένας σημερινός, δυτικός επιστήμονας, σε όσα είπε ο Μ. Βασίλειος πριν από 16 αιώνες!

 Όπως λοιπόν ο Μ. Βασίλειος μας διδάσκει πως «όταν ανακαλυφθή ο τρόπος καθ’ ον γίνεται τι εκ των παραδόξων», εσύ «μετάθεσε τον θαυμασμόν σου προς την σοφίαν του θεού», ο Francis Collins, 16 αιώνες μετά, γράφει:

«Για μένα δεν υπάρχει ίχνος απογοήτευσης από αυτές τις ανακαλύψεις για τη φύση της ζωής -το αντίθετο! Πόσο θαυμάσια και περίπλοκη ανακαλύπτεται να είναι η ζωή! Πόσο βαθιά ικανοποιητική είναι η ψηφιακή κομψότητα του DNA! Πόσο αισθητικά γοητευτικά και αρτιστικά υπέροχα είναι τα συστατικά των ζώντων οργανισμών, από το ριβόσωμα που μεταφράζει το RNA σε πρωτεΐνη, στη μεταμόρφωση της κάμπιας σε πεταλούδα, στο μυθικό φτέρωμα του παγωνιού που προσελκύει το ταίρι του. Η εξέλιξη ως μηχανισμός, μπορεί και πρέπει να είναι αληθινή. Αλλά αυτό δε λέει τίποτα για τη φύση του Ποιητού. Γι' αυτούς που πιστεύουν στο Θεό, αυτοί είναι λόγοι για να αισθανθούν περισσότερο δέος, όχι λιγότερο».

Οι Πατέρες λοιπόν της Εκκλησίας, ως αυθεντικοί εκφραστές της Εκκλησιαστικής Θεολογίας, αποτελούν ασφαλείς οδηγούς για την ουσία και τον σκοπό της Εκκλησιαστικής πίστης, η οποία, σίγουρα, δεν έχει ως σκοπό να μπει εμπόδιο στην επιστημονική έρευνα (θυμίζουμε ότι άλλο είναι η καθαρή «επιστημονική έρευνα» και άλλο η αποδοχή των εφαρμογών ή ιδεολογιών που προτείνουν κάποιοι, βασιζόμενοι στα πορίσματα της επιστήμης).

Άλλωστε, η Εκκλησιαστική πίστη δεν αποτελεί κάποια «αντιπρόταση» προς την επιστημονική έρευνα, και όπως σημειώνει ο καθ. Γεώργιος Πατρώνος, η «εικονογραφία και […] υμνολογία της [Εκκλησίας], προτιμά να βλέπει τον Μωυσή, τον ιερό συγγραφέα του βιβλίου της Γένεσης, περισσότερο ως προφήτη, ως αρχιερέα και ποιμένα, παρά ως ιστορικό συγγραφέα, με τη σημερινή κοσμική έννοια, ή ως θεωρητικό διερευνητή του προβλήματος της δημιουργίας».

Η ίδια λοιπόν η θεολογική έκφραση της Ορθοδοξίας μέσα από την υμνογραφία και αγιογραφία της, διαψεύδει την πορεία της δυτικής θεολογίας, η οποία προσπάθησε αυθαίρετα, να μετατρέψει σε επιστημονικά εγχειρίδια τα ιερά κείμενα, μοναδικός σκοπός των οποίων είναι να μεταδώσουν σωτηριώδεις, ηθικοδογματικές αλήθειες και την ακλόνητη πεποίθηση για έναν Θεό «ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων».

http://imverias.blogspot.gr/2012/03/blog-post_07.html

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ,ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΛΙΜΑΝΙΑ ΜΕΣΟΠΕΛΑΓΑ ΚΙ Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΦΕΓΓΟΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ,ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΛΙΜΑΝΙΑ ΜΕΣΟΠΕΛΑΓΑ ΚΙ Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΦΕΓΓΟΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Με λιμάνια μέσα στο πέλαγος μοιάζουν οι ναοί, που ο Θεός εγκατέστησε στις πόλεις· πνευματικά λιμάνια, όπου βρίσκουμε απερίγραπτη ψυχική ηρεμία όσοι σ’ αυτά καταφεύγουμε, ζαλισμένοι από την κοσμική τύρβη. Κι όπως ακριβώς ένα απάνεμο κι ακύμαντο λιμάνι προσφέρει ασφάλεια στα αραγμένα πλοία, έτσι και ο ναός σώζει από την τρικυμία των βιοτικών μεριμνών όσους σ’ αυτόν προστρέχουν και αξιώνει τους πιστούς να στέκονται με σιγουριά και ν’ ακούνε το λόγο του Θεού με γαλήνη πολλή.Ο ναός είναι θεμέλιο της αρετής και σχολείο της πνευματικής ζωής. Πάτησε στα πρόθυρά του μόνο, οποιαδήποτε ώρα, κι αμέσως θα ξεχάσεις τις καθημερινές φροντίδες. Πέρασε μέσα, και μια αύρα πνευματική θα περικυκλώσει την ψυχή σου.   Αυτή η ησυχία προξενεί δέος και διδάσκει τη χριστιανική ζωή· ανορθώνει το φρόνημα και δεν σε αφήνει να θυμάσαι τα παρόντα· σε μεταφέρει από τη γη στον ουρανό. Κι αν τόσο μεγάλο είναι το κέρδος όταν δεν γίνεται λατρευτική σύναξη, σκέψου, όταν τελείται η Λειτουργία και οι προφήτες διδάσκουν, οι απόστολοι κηρύσσουν το Ευαγγέλιο, ο Χριστός βρίσκεται ανάμεσα στους πιστούς, ο Θεός Πατέρας δέχεται την τελούμενη θυσία, το Άγιο Πνεύμα χορηγεί τη δική Του αγαλλίαση, τότε λοιπόν, με πόση ωφέλεια πλημμυρισμένοι δεν φεύγουν από το ναό οι εκκλησιαζόμενοι;Στην εκκλησία συντηρείται η χαρά όσων χαίρονται· στην εκκλησία βρίσκεται η ευθυμία των πικραμένων, η ευφροσύνη των λυπημένων, η αναψυχή των βασανισμένων, η ανάπαυση των κουρασμένων. Γιατί ο Χριστός λέει: «Ελάτε σ’ εμένα όλοι όσοι είστε κουρασμένοι και φορτωμένοι με προβλήματα, κι εγώ θα σας αναπαύσω» (Ματθ. 11:28). Τι πιο ποθητό απ’ αυτή τη φωνή; Τι πιο γλυκό από τούτη την πρόσκληση; Σε συμπόσιο σε καλεί ο Κύριος, όταν σε προσκαλεί στην εκκλησία· σε ανάπαυση από τους κόπους σε παρακινεί· σε ανακούφιση από τις οδύνες σε μεταφέρει. Γιατί σε ξαλαφρώνει από το βάρος των αμαρτημάτων. Με την πνευματική απόλαυση θεραπεύει τη στενοχώρια και με τη χαρά τη λύπη.  Γιατί δεν εκκλησιάζεσαι;Παρ’ όλα αυτά, λίγοι είναι εκείνοι που έρχονται στην εκκλησία. Τι θλιβερό! Στους χορούς και στις διασκεδάσεις τρέχουμε πρόθυμα. Τις ανοησίες των τραγουδιστών τις ακούμε με ευχαρίστηση. Τις αισχρολογίες των ηθοποιών τις απολαμβάνουμε για ώρες, δίχως να βαριόμαστε. Και μόνο όταν μιλάει ο Θεός, χασμουριόμαστε, ξυνόμαστε και ζαλιζόμαστε.                                          Μα και στα ιπποδρόμια, μολονότι δεν υπάρχει στέγη για να προστατεύει τους θεατές από τη βροχή, τρέχουν οι περισσότεροι σαν μανιακοί, ακόμα κι όταν βρέχει ραγδαία, ακόμα κι όταν ο άνεμος σηκώνει τα πάντα. Δεν λογαριάζουν ούτε την κακοκαιρία ούτε το κρύο ούτε την απόσταση. Τίποτα δεν τους κρατάει στα σπίτια τους. Όταν, όμως, πρόκειται να πάνε στην εκκλησία, τότε και το ψιλόβροχο τους γίνεται εμπόδιο. Κι αν τους ρωτήσεις, ποιος είναι ο Αμώς ή ο Οβδιού, πόσοι είναι οι προφήτες ή οι απόστολοι, δεν μπορούν ν’ ανοίξουν το στόμα τους. Για τ’ άλογα, όμως, τους τραγουδιστές και τους ηθοποιούς μπορούν σε πληροφορήσουν με κάθε λεπτομέρεια. Είναι κατάσταση αυτή;Γιορτάζουμε μνήμες αγίων, και σχεδόν κανένας δεν παρουσιάζεται στο ναό. Φαίνεται πως η απόσταση παρασύρει τους χριστιανούς στην αμέλεια· ή μάλλον όχι η απόσταση, αλλά η αμέλεια μόνο τους εμποδίζει. Γιατί, όπως τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει αυτόν που έχει αγαθή προαίρεση και ζήλο να κάνει κάτι, έτσι και τον αμελή, τον ράθυμο και αναβλητικό όλα μπορούν να τον εμποδίσουν.Οι μάρτυρες έχυσαν το αίμα τους για την Αλήθεια, κι εσύ λογαριάζεις μια τόσο μικρή απόσταση; Εκείνοι θυσίασαν τη ζωή τους για το Χριστό, κι εσύ δεν θέλεις ούτε λίγο να κοπιάσεις; Ο Κύριος πέθανε για χάρη σου, κι εσύ Τον περιφρονείς; Γιορτάζουμε μνήμες αγίων, κι εσύ βαριέσαι να έρθεις στο ναό, προτιμώντας να κάθεσαι στο σπίτι σου; Και όμως, πρέπει να έρθεις, για να δεις το διάβολο να νικιέται, τον άγιο να νικάει, το Θεό να δοξάζεται και την Εκκλησία να θριαμβεύει.   ‘’Μα είμαι αμαρτωλός’’, λες, ‘’και δεν τολμώ ν’ αντικρύσω τον άγιο’’. Ακριβώς επειδή είσαι αμαρτωλός, έλα εδώ, για να γίνεις δίκαιος. Ή μήπως δεν γνωρίζεις, ότι και αυτοί που στέκονται μπροστά στο Ιερό θυσιαστήριο, έχουν διαπράξει αμαρτίες; Γι’ αυτό οικονόμησε ο Θεός να υποφέρουν και οι Ιερείς από κάποια πάθη, ώστε να κατανοούν την ανθρώπινη αδυναμία και να συγχωρούν τους άλλους.‘’Αφού, όμως, δεν τήρησα όσα άκουσα στην εκκλησία’’, θα μου πει κάποιος, ‘’πως μπορώ να έρθω πάλι;’’. Έλα να ξανακούσεις τον θείο λόγο. Και προσπάθησε τώρα να τον εφαρμόσεις. Αν βάλεις φάρμακο πάνω στο τραύμα σου και δεν το επουλώσει την ίδια μέρα, δεν θα ξαναβάλεις και την επόμενη; Αν ο ξυλοκόπος, που θέλει να κόψει μια βελανιδιά, δεν κατορθώσει να τη ρίξει με την πρώτη τσεκουριά, δεν τη χτυπάει και δεύτερη και πέμπτη και δέκατη φορά; Κάνε κι εσύ το ίδιο.Αλλά, θα μου πεις, σ’ εμποδίζουν να εκκλησιαστείς η φτώχεια και η ανάγκη να εργαστείς. Όμως δεν είναι εύλογη και τούτη η πρόφαση. Εφτά μέρες έχει η εβδομάδα. Αυτές τις εφτά μέρες τις μοιράστηκε ο Θεός μαζί μας. Και σ’ εμάς έδωσε έξι, ενώ για τον εαυτό Του άφησε μία. Αυτή τη μοναδική μέρα, λοιπόν, δεν δέχεσαι να σταματήσεις τις εργασίες;Και γιατί λέω για ολόκληρη μέρα; Εκείνο που έκανε στην περίπτωση της ελεημοσύνης η χήρα του Ευαγγελίου, το ίδιο κάνε κι εσύ στη διάρκεια αυτής της μιας μέρας. Έδωσε εκείνη δυο λεπτά και πήρε πολλή χάρη από το Θεό. Δάνεισε κι εσύ δυο ώρες στο Θεό, πηγαίνοντας στην εκκλησία, και θα φέρεις  στο σπίτι σου κέρδη αμέτρητων ημερών. Αν όμως δεν δέχεσαι να κάνεις κάτι τέτοιο, σκέψου μήπως μ’ αυτή σου τη στάση χάσεις κόπους πολλών ετών.   Γιατί ο Θεός, όταν περιφρονείται, γνωρίζει να σκορπίζει τα χρήματα που συγκεντρώνεις με την εργασία της Κυριακής.Μα κι αν ακόμα έβρισκες ολόκληρο θησαυροφυλάκιο γεμάτο από χρυσάφι και εξ αιτίας του απουσίαζες από το ναό, θα ήταν πολύ μεγαλύτερη η ζημιά σου· και τόσο μεγαλύτερη, όσο ανώτερα είναι τα πνευματικά από τα υλικά. Γιατί τα υλικά πράγματα, κι αν ακόμα είναι πολλά και τρέχουν άφθονα από παντού, δεν τα παίρνουμε στην άλλη ζωή, δεν μεταφέρονται μαζί μας στον ουρανό, δεν παρουσιάζονται στο φοβερό εκείνο βήμα του Κυρίου. Αλλά πολλές φορές, και πριν ακόμα πεθάνουμε, μας εγκαταλείπουν. Αντίθετα, ο πνευματικός θησαυρός που αποκτούμε στην εκκλησία, είναι κτήμα αναφαίρετο και μας ακολουθεί παντού.Ναι, αλλά μπορώ’’, λέει κάποιος άλλος, ‘’να προσευχηθώ και στο σπίτι μου’’. Απατάς τον εαυτό σου, άνθρωπε. Βεβαίως, είναι δυνατόν να προσευχηθείς και στο σπίτι σου· είναι αδύνατον όμως να προσευχηθείς έτσι, όπως προσεύχεσαι στην εκκλησία, όπου υπάρχει το πλήθος των πατέρων και όπου ομόφωνη κραυγή ικεσίας αναπέμπεται στο Θεό. Δεν σε ακούει τόσο πολύ ο Κύριος όταν Τον παρακαλείς μόνος σου, όσο όταν Τον παρακαλείς ενωμένος με τους αδελφούς σου. Γιατί στην εκκλησία υπάρχουν περισσότερες πνευματικές προϋποθέσεις απ’ όσες στο σπίτι. Υπάρχουν η ομόνοια, η συμφωνία των πιστών, ο σύνδεσμος της αγάπης, οι ευχές των ιερέων.   Γι’ αυτό, άλλωστε, οι ιερείς προΐστανται των ακολουθιών· για να ενισχύονται με τις δυνατότερες ευχές τους οι ασθενέστερες ευχές του λαού, κι έτσι όλες μαζί ν’ ανεβαίνουν στον ουρανό.Όταν προσευχόμαστε ο καθένας χωριστά, είμαστε ανίσχυροι· όταν όμως συγκεντρωνόμαστε όλοι μαζί, τότε γινόμαστε πιο δυνατοί και ελκύουμε σε μεγαλύτερο βαθμό την ευσπλαχνία του Θεού. Κάποτε ο απόστολος Πέτρος βρισκόταν αλυσοδεμένος στη φυλακή. Έγινε όμως θερμή προσευχή από τους συναγμένους πιστούς, κι αμέσως ελευθερώθηκε. Τι θα μπορούσε, επομένως, να  είναι πιο δυνατό από την κοινή προσευχή, που ωφέλησε κι αυτούς ακόμα τους στύλους της Εκκλησίας; Η προσέλευσή μας στο Ναό Σας παρακαλώ, λοιπόν, και σας ικετεύω, ας προτιμάτε από οποιαδήποτε άλλη ασχολία και φροντίδα τον εκκλησιασμό. Ας τρέχουμε πρόθυμα, όπου κι αν βρισκόμαστε, στην εκκλησία.Προσέξτε, όμως, κανείς να μην μπει στον ιερό αυτό χώρο, έχοντας βιοτικές φροντίδες ή περισπασμούς ή φόβους. Αλλά αφού τ’ αφήσουμε όλα τούτα έξω, στις πύλες του ναού, τότε ας περάσουμε μέσα. Γιατί ερχόμαστε στα ανάκτορα των ουρανών, πατάμε σε τόπους που αστράφτουν.Ας διώξουμε από την ψυχή μας πρώτα-πρώτα τη μνησικακία, για να μην κατακριθούμε, όταν παρουσιαστούμε μπροστά στο Θεό και προσευχηθούμε λέγοντας: «Πάτερ ημών..., άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Διαφορετικά, πώς θέλεις να φανεί ο Δεσπότης Χριστός γλυκός και πράος απέναντί σου, αφού εσύ γίνεσαι στον συνάνθρωπό σου σκληρός και δεν τον συγχωρείς; Πώς θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον ουρανό; Πώς θα κινήσεις τη γλώσσα σου σε λόγια προσευχής;   Πώς θα ζητήσεις συγγνώμη; Ακόμα κι αν θέλει ο Θεός να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου, δεν Τον αφήνεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τον πλησίον σου.Μα και η ενδυμασία μας στο ναό να είναι καλή από κάθε πλευρά. Να είναι κόσμια και όχι εξεζητημένη. Γιατί το κόσμιο είναι σεμνό, ενώ το εξεζητημένο είναι άσεμνο.Αυτό ακριβώς μας παραγγέλλει και ο απόστολος Παύλος, όταν λέει: «Θέλω να προσεύχονται οι άνδρες σε κάθε  τόπο, σηκώνοντας προς τον ουρανό χέρια όσια, χωρίς οργή και δισταγμό ολιγοπιστίας. Επίσης και οι γυναίκες να προσεύχονται με αμφίεση σεμνή, στολίζοντας τον εαυτό τους με σεμνότητα και σωφροσύνη, όχι με περίτεχνες κομμώσεις και χρυσά κοσμήματα ή μαργαριτάρια ή ενδύματα πολυτελή, αλλά με ό,τι ταιριάζει στις γυναίκες που λένε ότι σέβονται το Θεό, δηλαδή με καλά έργα» (Α’ Τιμ. 2:8-10). Αν, λοιπόν, απαγορεύει στις γυναίκες εκείνα που είναι απόδειξη πλούτου, πολύ περισσότερο απαγορεύει όσα κινούν την περιέργεια, όπως τα φτιασίδια, το βάψιμο των ματιών, το κουνιστό βάδισμα, τα παράξενα ρούχα και τα παρόμοια.Τι λες, γυναίκα; Έρχεσαι στο ναό να προσευχηθείς, και στολίζεσαι με χρυσαφικά και χτενίζεσαι επιτηδευμένα; Μήπως ήρθες για να χορέψεις; Μήπως για να λάβεις μέρος σε γαμήλια γιορτή; Εκεί έχουν θέση τα χρυσαφικά και οι πολυτέλειες· εδώ δεν χρειάζεται τίποτα απ’ αυτά. Ήρθες να παρακαλέσεις το Θεό για τις αμαρτίες σου. Τι στολίζεις, λοιπόν, τον εαυτό σου; Αυτή η εμφάνιση δεν είναι γυναίκας που ικετεύει. Πώς μπορείς να στενάξεις, πώς μπορείς να δακρύσεις, πώς μπορείς να προσευχηθείς με θέρμη, έχοντας τέτοια αμφίεση; Θέλεις να φαίνεσαι ευπρεπής; Φόρεσε το Χριστό και όχι το χρυσό. Ντύσου την ελεημοσύνη, τη φιλανθρωπία, τη σωφροσύνη, την ταπεινοφροσύνη. Αυτά αξίζουν περισσότερο απ’ όλο το χρυσάφι. Αυτά και την ωραία την κάνουν ωραιότερη και την άσχημη την ομορφαίνουν.   Να ξέρεις, γυναίκα, πως, όταν στολιστείς πολύ, γίνεσαι πιο αισχρή κι από τη γυμνή, γιατί έχεις αποβάλει πια την κοσμιότητα.Αλλά   και  η   διαγωγή   μας,   όσο   βρισκόμαστε μέσα στο    ναό,  ας  είναι η  πρέπουσα,  όπως  αρμόζει  σε   άνθρωπο που  βρίσκεται μπροστά στο  Θεό. Να μην  ασχολούμαστε   με άσκοπες   συζητήσεις,  μα   να   στεκόμαστε με   φόβο και τρόμο, με προσοχή   και προθυμία,  με το  βλέμμα  στραμμένο στη  γη  και  την  ψυχή υψωμένη στον  ουρανό. Γιατί έρχονται πολλοί στην εκκλησία, επαναλαμβάνουν μηχανικά ψαλμούς και ευχές, και φεύγουν, δίχως να ξέρουν τι είπαν. Τα χείλη κινούνται, αλλά τ’ αυτιά δεν ακούνε. Εσύ δεν ακούς την προσευχή σου, και θέλεις να σε εισακούσει ο Θεός; Γονάτισα, λες· αλλά ο νους σου πετούσε μακριά. Το σώμα σου ήταν μέσα στην εκκλησία και η ψυχή σου έξω. Το στόμα έλεγε την προσευχή και ο νους μετρούσε τόκους, συμβόλαια, συναλλαγές, χωράφια, κτήματα, συναναστροφές με φίλους. Κι όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί ο διάβολος είναι πονηρός· ξέρει πως την ώρα της προσευχής κερδίζουμε πολλά, γι’ αυτό τότε επιτίθεται με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Άλλες φορές είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, και τίποτα δεν σκεφτόμαστε· ήρθαμε όμως στην εκκλησία να προσευχηθούμε, και ο διάβολος μας έβαλε ένα σωρό λογισμούς, ώστε καθόλου να μην ωφεληθούμε. Αν, αλήθεια, ο Θεός σου ζητήσει λόγο για την αδιαφορία ή και την ασέβεια που δείχνεις στις λατρευτικές συνάξεις, τι θα κάνεις; Να, την ώρα που Αυτός σου μιλάει, εσύ, αντί να προσεύχεσαι, έχεις πιάσει κουβέντα με τον διπλανό σου για πράγματα ανώφελα. Και όλα τ’ άλλα αμαρτήματά μας αν παραβλέψει ο Θεός, τούτο φτάνει για να στερηθούμε τη σωτηρία.   Μην το θεωρείς μικρό παράπτωμα. Για να καταλάβεις, τη βαρύτητά του, σκέψου τι γίνεται στην ανάλογη περίπτωση των ανθρώπων. Ας υποθέσουμε ότι συζητάς μ’ ένα επίσημο πρόσωπο ή μ’ έναν εγκάρδιο φίλο σου. Και ενώ εκείνος σου μιλάει, εσύ γυρίζεις αδιάφορα το κεφάλι σου και αρχίζεις να κουβεντιάζεις με κάποιον άλλο. Δεν θα προσβληθεί ο συνομιλητής σου απ’ αυτή την απρέπειά σου; Δεν θα θυμώσει; Δεν θα σου ζητήσει το λόγο; Αλίμονο! Βρίσκεσαι στη θεία Λειτουργία, κι ενώ το βασιλικό τραπέζι είναι ετοιμασμένο, ενώ ο Αμνός του Θεού θυσιάζεται για χάρη σου, ενώ ο ιερέας αγωνίζεται για τη σωτηρία σου, εσύ αδιαφορείς. Την ώρα που τα εξαπτέρυγα Σεραφείμ σκεπάζουν τα πρόσωπά τους από δέος και όλες οι ουράνιες δυνάμεις μαζί με τον ιερέα παρακαλούν το Θεό για σένα, τη στιγμή που κατεβαίνει από τον ουρανό η φωτιά του Αγίου Πνεύματος και το αίμα του Χριστού χύνεται από την άχραντη πλευρά Του μέσα στο άγιο Ποτήριο, τη στιγμή αυτή η συνείδησή σου, άραγε, δεν σε ελέγχει για την απροσεξία σου; Σκέψου, άνθρωπε μου, μπροστά σε Ποιον στέκεσαι την ώρα της φρικτής μυσταγωγίας και μαζί με ποιους ,με τα Χερουβείμ, με τα Σεραφείμ, με όλες τις ουράνιες δυνάμεις. Αναλογίσου μαζί με ποιους ψάλλεις και προσεύχεσαι. Είναι αρκετό για να συνέλθεις, όταν θυμηθείς ότι, ενώ έχεις υλικό σώμα, αξιώνεσαι να υμνείς τον Κύριο της κτίσεως μαζί με τους ασώματους αγγέλους. Μη συμμετέχεις, λοιπόν, στην Ιερή εκείνη υμνωδία με αδιαφορία. Μην έχεις στο νου σου βιοτικές σκέψεις. Διώξε κάθε γήινο λογισμό και ανέβα νοερά στον ουρανό, κοντά στο θρόνο του Θεού. Πέταξε εκεί μαζί με τα Σεραφείμ, φτερούγισε μαζί τους, ψάλε τον τρισάγιο ύμνο στην Παναγία Τριάδα.   * Από το τεύχος,η "Φωνή των Πατέρων", Ιεράς Μονής Παρακλήτου. AGIOKIPRIANITIS

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ …ΕΝΚΟΠΡΙΣΗΣ

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ …ΕΝΚΟΠΡΙΣΗΣ

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ

Ψυχοθεραπευτής* 

[...] Πρώτα, οι σχο­λές που επικεντρώνουν στο παρελθόν. Έπειτα, όσες επικε­ντρώνουν στο μέλλον. Και τέλος, αυτές που επικεντρώνουν στο παρόν.

»Η πρώτη γραμμή, που δεν είναι η πιο πολυπληθής, συ­μπεριλαμβάνει εκείνες τις σχολές που ξεκινούν —ή λειτουρ­γούν σαν να ξεκινούσαν—, από την ιδέα ότι ένας νευρωτι­κός είναι κάποιος που κάποτε, πριν από καιρό, όταν ήταν μι­κρός, είχε ένα πρόβλημα, κι από τότε πληρώνει τις συνέπειες εκείνης της κατάστασης. Η δουλειά, συνεπώς, γίνεται για να θυμηθεί ο πάσχων την παλιά ιστορία και να εντοπίσει τι ακριβώς προκάλεσε τη νεύρωση. Επειδή οι αναμνήσεις βρί­σκονται, σύμφωνα με τους αναλυτές, “καταπιεσμένες” στο υποσυνείδητο, χρειάζεται επίμονη αναζήτηση στο εσωτερικό για να βρεθούν τα γεγονότα που έμειναν “θαμμένα”.

»Το πιο καθαρό παράδειγμα γι’ αυτό το μοντέλο είναι η ορθόδοξη ψυχανάλυση. Για να προσδιορίσω τις σχολές αυ­τού του τύπου, λέω συνήθως ότι ψάχνουν “το γιατί”.

»Πολλοί αναλυτές, όπως βλέπω, νομίζουν ότι αρκεί να βρουν την αιτία του συμπτώματος, δηλαδή, ο πάσχων ν’ ανα­καλύψει γιατί κάνει αυτό που κάνει, να γίνει συνειδητό το ασυνείδητο. Τότε, όλος ο μηχανισμός θ’ αρχίσει να δουλεύει σωστά.

[…]

»Στην άλλη άκρη, νομίζω εγώ, βρίσκονται οι ψυχοθερα­πευτικές σχολές που επικεντρώνονται στο μέλλον. Αυτές οι τάσεις, που είναι στη μόδα σήμερα, θα μπορούσαν να περιγραφούν ως εξής: το αληθινό πρόβλημα είναι ότι ο πάσχων ενεργεί με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι θα έπρεπε για να πετύχει τους στόχους του. Συνεπώς, ο σκοπός δεν είναι να ανακαλύψουμε γιατί συμβαίνει αυτό που συμβαίνει —το θεωρούμε δεδομένο—, ούτε να μάθουμε πόσο βαθιά υποφέρει το άτο­μο. Το ζήτημα είναι να καταφέρουμε να φτάσει ο πάσχων εκεί που θέλει να φτάσει, ή να πετύχει αυτό που επιθυμεί ξεπερνώντας τους φόβους του, ώστε να ζήσει πιο δημιουργικά και θετικά.

»Η γραμμή αυτή, που αντιπροσωπεύεται κυρίως από τον συμπεριφορισμό, προτείνει την ιδέα ότι μπορείς να διδαχθείς νέες συμπεριφορές μόνο αν τις ασκείς — κάτι που ο πάσχων δύσκολα θα επιχειρήσει δίχως την έξωθεν βοήθεια, υποστή­ριξη και καθοδήγηση. Αυτή η βοήθεια θα του δοθεί κατά βάση από κάποιον επαγγελματία που θα του υποδείξει ποια είναι η καταλληλότερη συμπεριφορά, θα του προτείνει με συ­γκεκριμένο τρόπο τι πρέπει να πράξει και θα συνοδεύσει τον ασθενή σ’ αυτή τη διαδικασία υγιούς επαναφοράς.

[…]

»Η τρίτη γραμμή είναι, από ιστορικής απόψεως, η πιο νέα από τις τρεις (σημ.εγκόλπιου: της σχολής Γκεστάλτ). Περιλαμβάνει όλες εκείνες τις ψυχοθερα­πευτικές σχολές που επικεντρώνουν την προσοχή τους στο παρόν.

»Σε γενικές γραμμές, ξεκινάμε από την ιδέα να μην ερευ­νήσουμε την καταγωγή του προβλήματος ούτε και να προτεί­νουμε συμπεριφορά που θα έπρεπε να αποφευχθεί. Ο στόχος είναι, περισσότερο, να προσδιοριστεί τι ακριβώς συμβαίνει στο άτομο που κάνει την ψυχοθεραπεία και για ποιο λόγο βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση.

[…]

»Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο που ίσως βοηθήσει να κατανοήσεις αυτές τις τρεις τάσεις. Εξηγεί μια κατάσταση, πάντοτε την ίδια, όπως τη βλέπουν οι διαφορετικές σχολές. Ας κάνουμε λίγη πλάκα μ’ αυτές τις τρεις γραμμές ψυχοθερα­πείας. Η ιστορία τελειώνει με τρεις διαφορετικούς τρόπους.»

Κάποιος υποφέρει από ενκόπριση (με απλά λόγια, χέζεται επάνω του). Πάει στο γιατρό που τον εξετάζει και δεν του βρίσκει καμία σωματική αιτία για το πρόβλημά του. Του προτείνει να απευθυν­θεί σε ψυχοθεραπευτή.

Πρώτο τέλος, όπου ο ψυχοθεραπευτής είναι κλασικός ψυχανα­λυτής:

Ύστερα από πέντε χρόνια, ένας φίλος του τον ρωτάει:

«Πώς πάει η θεραπεία σου;»

«Φανταστικά!» λέει ο άνθρωπος χαρούμενος. 

«Δεν τα κάνεις πια επάνω σου;»

«Κοίταξε, ότι τα κάνω τα κάνω, όμως, τώρα ξέρω το γιατί τα κάνω!»

Δεύτερο τέλος, όπου ο ψυχοθεραπευτής είναι συμπεριφοριστής.

Πέντε μέρες μετά την αρχή της θεραπείας, ένας φίλος τον ρωτάει: «Πώς πάει η θεραπεία σου;»

«Καταπληκτικά!» απαντάει χαρούμενος.

«Και δεν τα κάνεις πια επάνω σου;»

«Κοίταξε, ακόμα επάνω μου τα κάνω, όμως, τώρα χρησιμο­ποιώ λαστιχένια σώβρακα!»

Τρίτο τέλος, όπου ο ψυχοθεραπευτής είναι της σχολής Γκεστάλτ:

Ύστερα από πέντε μήνες, ένας φίλος ρωτάει τον πάσχοντα:

«Τι γίνεται, πώς πάει η θεραπεία;»

«Θαυμάσια!» απαντάει χαρούμενος.

«Και δεν τα κάνεις πια επάνω σου;»

«Κοίταξε, εξακολουθώ να τα κάνω, αλλά τώρα πια δεν με νοιάζει!»

* Το Αντ.Εγκόλπιο σε καμμία περίπτωση δεν αποδέχεται τον όρο και τον τίτλο "ψυχοθεραπευτής" παρά μόνο για τον Κύριο Ιησού Χριστό. Στο άρθρο τον χρησιμοποιούμε σεβόμενοι την δεοντολογία της μεταγραφής του κεμένου.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο: ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, Γ’ έκδοση, εκδόσεις ΟΠΕΡΑ, Αθήνα 2008, σελ.53-56.

 

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον       www.egolpion.com  

24   ΑΠΡΙΛΙΟΥ  2013

Read more: http://www.egolpion.com/enkoprisi_mpoukai.el.aspx#ixzz2lNmaX838

ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΔΙΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ»

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΔΙΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΓΙΑ ΤΙΣ «ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ»

   Σε Έκθεση της MIVILUDES = Mission Interministerielle de vigilance et de lutte contre les derives sectaires (Διυπουργική Αποστολή Επαγρυπνήσεως και Αγώνος εναντίον των αιρετικών οργανώσεων), του έτους 2008, προς τον Πρωθυπουργό της Γαλλίας, υπό τον τίτλο «Η εκτροπή των ψυχοθεραπευτικών τεχνικών προς αιρετι­κούς σκοπούς», γίνεται χρήση των συμπε­ρασμάτων του βιβλίου της Martine Maurer υπό τον τίτλο: «Πως να επιλέγουμε τον ψυχοθεραπευτή μας - προσοχή: κίνδυνος αποκλινουσών πρακτικών» (2001).

Γίνεται ιστορική αναδρομή στις αρχές και στους λόγους της εμφανίσεως του ψυχοθεραπευτού ως εξω-ιατρικής, εξω- θεσμικής ειδικότητας (δεκαετία 1970) και στις αιτίες της ολοένα διογκουμένης ζητήσεως για την ειδικότητα αυτή (στο κείμενο της Εκθέσεως χαρακτηρίζεται ως «έκρηξη μιας φούσκας», σελ. 107).

Περιγράφεται η σύνδεση της ψυχοθερα­πείας με αιρετικές κινήσεις και η κατάχρη­ση της πρώτης από τις δεύτερες, με αποτέλεσμα την επικράτηση «τσαρλατάνων» (σελ. 108), την οποία κατήγγειλαν τόσο η Γαλλική Ομοσπονδία Ψυχοθεραπείας και Ψυχαναλύσεως σε ανοικτή επιστολή της το 2007 (29.1.2007) προς το Γαλλικό κοινοβούλιο, όσο και έγκυροι ψυχίατροι σε δημοσιεύματα τους (Jean -Marie Abgrall, Ο μηχανισμός των αιρέσεων, 1996). Ιδίως επισημαίνονται οι κίνδυνοι από την πνευ­ματική χειραγώγηση, την ψυχική εξάρτη­ση ή την πλύση εγκεφάλου που ασκεί κατά σύστημα η διδασκαλία προσελκύσεως σε αιρετικές κινήσεις:

-    Η αύξηση του αριθμού εκείνων που προσφεύγουν στην ψυχοθεραπεία (στη Γαλλία 5,2 % του πληθυσμού, ήτοι περί τα 3 εκατομμύρια ανθρώπων, γυναικών κατά τα δύο τρίτα τους, όπου, εάν συμπεριληφθεί και η απήχηση στους οικείους και το περιβάλλον των θεραπευομένων, το ενδιαφερόμενο κοινό φθάνει τα 8-10 εκατομμύρια!),

-    η διαφοροποίηση της ψυχοθεραπευ­τικής φροντίδας προς αυξανόμενο κοινό από νέους δέκτες (σχολεία, επιχειρήσεις, ανηλίκους, νέους ενηλίκους),

-   ειδικώς η ένταξη και ασφαλιστική κά­λυψη της ψυχοθεραπευτικής φροντίδας στο εργασιακό περιβάλλον,

-   η διαφοροποίηση και ο πολλαπλασι­ασμός των ποικίλων ψυχοθεραπευτικών προσεγγίσεων, εγκυμονούν κινδύνους εμπορικοποιήσεως της ιατρικής (αναφέρονται λ.χ. νέα «προϊόντα» ως η διάθεσις «κουπονιών ψυχοθεραπείας»!), παραβιάσεως του ιατρικού απορρήτου, παροχής κινήτρων για απολύσεις ή και επαγγελμα­τικού αποπροσανατολισμού προς απασχόληση σε αιρετικά κινήματα.

Πέραν των 38 μεθόδων, καταγεγραμμένων και εγκεκριμένων υπό της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ψυχοθεραπείας και Ψυχαναλύσεως (σελ. 110), οργανώσεις εναλ­λακτικής φροντίδος και ευεξίας διαδίδουν - ιδίως μέσω του Διαδικτύου - και πολλές άλλες, ετερογενείς και ποικίλες, μεταξύ των οποίων όμως και ωρισμένες οι οποίες δεν έχουν ακόμη αξιολογηθεί επιστημονικώς ή ακόμη συνδέονται και με θεωρίες «σεσημασμένες» ως κινδύνους για τους ασθενείς (σελ. 111).

Αναδημοσίευση από τό περιοδικό Bulles, τ. 114, 2012 - Πηγή: Περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεύχος 71

 

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον       www.egolpion.com

29   IOYΛIOY   2013

Read more: http://www.egolpion.com/miviludes_psychotherapy.el.aspx#ixzz2l0Ukp31H

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

 

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ

  ΜΕΘΟΔΟΙ

Μικρή παρουσίαση γνωστών και αγνώστων ενεργειακών «θεραπειών»

 

Το Νεοεποχίτικο ιδεολογικό πλαίσιο κινείται στην αόριστη έννοια της «ενέργειας» ‘θεϊκή δύναμη, που ρέει παντού. Αυτή η δύναμη, λένε οι ομάδες αυτές, μπορεί να ανακαλυφθεί και να χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς του ανθρώπου.’  (ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ, ΓΚΟΥΡΟΥΪΣΜΟΣ, ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ π.Α.ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ). Η «ανακάλυψη» της ενέργειας αυτής μπορεί να επιτευχθεί με δεκάδες τρόπους όσοι σχεδόν αντιστοιχούν στις «θεραπευτικές» μεθοδολογίες οι οποίες καθημερινά αυξάνονται! Μέσα σε αυτή τη ζάλη των ενεργειακών ψευτο-θεραπευτικών μεθοδολογιών υπάρχουν πολλές οι οποίες μιλούν απροκάλυπτα για αποκρυφισμό και «παιγνίδια» με πνευματικές οντότητες και ουσιαστικά η εκμάθηση της μεθόδου δεν είναι τίποτε αλλο παρά η μύηση στον κόσμο των πνευμάτων της πονηρίας. Άλλες μεθοδολογίες επικαλούνται την οικολογία και την έμφυτη αγάπη μας για την φύση η οποία όμως χρησιμοποιείται σαν πηγή ενέργειας ή και διάμεσο ώστε να μας «ξεμπλοκάρει» ή και να μας «κάψει» το «κακό κάρμα»… Άλλες μέθοδοι δεν κρύβουν απολύτως κανένα «μυστήριο» και βασίζονται στην χρήση φυσικών υλικών ή στην φυσιοθεραπεία ΑΛΛΑ συνήθως προσφέρονται σε συνδυασμό με κάποια άλλη ή άλλες ενεργειακές «θεραπείες».

 

«ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ» ΒΙΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ

Τα «οικολογικά» φρούτα της Νέας Εποχής

Η καπηλεία εννοιών και η αλλοτρίωση της ερμηνείας τους είναι ένα από τα βασικά όπλα αποδόμησης της λεγομένης Νέας Εποχής. Σε μια εποχή που στην παραγωγή φρουτολαχανικών κυριαρχούν τα εντομοκτόνα και τα λιπάσματα ακούγεται σαν σωτήρια λύση η Φυσική Γεωργία ή Βιοκαλλιέργεια. Τι είναι η Βιοκαλλιέργεια. Βιοκαλλιέργεια είναι η εφαρμογή καλλιεργητικών τεχνικών και η χρήση μέσων και εφοδίων φιλικών προς το περιβάλλον, τον καλλιεργητή και τελικά τον καταναλωτή του παραγόμενου προϊόντος. Η αρχή αυτή ορίζεται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία περί του τρόπου παραγωγής βιολογικών προϊόντων (καν.2092/91) και εφαρμόζεται από τους πιστοποιημένους για το σκοπό αυτό οργανισμούς.

Τι γίνεται όμως όταν η Βιοκαλλιέργεια συνδυαστεί με κάποιου είδους «ενεργειακής» θεραπείας; Δημιουργός αυτής της μεθοδολογίας είναι ο Ιάπωνας Meishu-Sama.

Ο Μέϊσου-Σάμα γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1882 στην περιοχή Χασίμπα της Ασακουσά, ανατολικά του Τόκιο. Το όνομά του ήταν Μοκίτι Οκάντα. Η οικογένεια του αποτελείτο από πέντε άτομα τους γονείς και 3 παιδιά.

 Κάποτε μετά από πολλές δύσκολες στιγμές, άρχισε να αναζητάει το Θεό. Ξεκίνησε την έρευνά του στις διάφορες θρησκείες και φιλοσοφίες της εποχής τόσο δυτικές όσο και ανατολικές, έως ότου στάθηκε σε μια θρησκεία ονόματι Οομότο-Κυό. Μετά από πολύ μελέτη και θαύματα που είδε με τα μάτια του, διαπίστωσε την ύπαρξη του Θεού, του πνευματικού κόσμου, της μετεμψύχωσης και τους Νόμους του Σύμπαντος που διέπουν τη ζωή. Αρχισε ο ίδιος να έχει μεγάλη δύναμη θεραπείας ανεβαίνοντας πολύ ψηλά στην ιεραρχία της θρησκείας.

Μετά το 1926 άρχισε να έχει παράξενες αισθήσεις: έμπαινε σε υπερβατική κατάσταση και μιλούσε αυτόματα ενώ η γυναίκα του κατέγραφε τα λεγόμενά του. Ο ίδιος ωστόσο δεν μπορούσε να κατανοήσει τι του συνέβαινε. Άρχισε να δέχεται αποκαλύψεις για το παρελθόν, παρόν και μέλλον της ανθρωπότητας καθώς και για την προσωπική του αποστολή. Αυτό τον ξάφνιαζε και τον άφηνε εμβρόντητο. Τότε άρχισε να καταλαβαίνει γιατί υπέφερε τόσο η ανθρωπότητα και ιδιαίτερα στον τομέα της υγείας. Επίσης κατάλαβε γιατί υπέφερε τόσο πολύ σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Κι ότι αυτές οι δοκιμασίες και ο πόνος ήταν από τη μεγάλη αγάπη του Θεού για τον Μοκίτι Οκάντα, που με αυτόν τον τρόπο εξάγνισε το πνεύμα και το σώμα του για να μπορέσει να δεχθεί τη μεγάλη αποστολή που του ανέθεσε ο Θεός.

Κατανόησε επιτέλους ότι όσο μεγαλύτερη η αποστολή του ανθρώπου, τόσο μεγαλύτερος ο εξαγνισμός που θα πρέπει να περάσει…Αφού κατανόησε τη διαδικασία του εξαγνισμού και το σύστημα της αυτοάμυνας του εξαγνισμού, μπόρεσε να μελετήσει τις αιτίες διαφόρων ασθενειών και τη θεραπεία για την κάθε μία. Με Θεία καθοδήγηση άρχισε να εφαρμόζει μια θεραπεία δακτυλοπίεσης, δηλαδή βελονισμό, με τα δάχτυλα…

 …Το 1931 ο Μοκίτι Οκάντα δέχθηκε θεία κλήση να ανέβει στο βουνό Νοκογκίρι στο νομό Τίμπα στις 15 Ιουνίου. Ο Οκάντα υπακούοντας στην εντολή, μαζί με τη γυναίκα του και μερικούς αφοσιωμένους μαθητές, ανέβηκε στο βουνό και την αυγή της ημέρας της 15 Ιουνίου 1931 δέχτηκε από το Θεό τη μεγαλύτερη αποκάλυψη που είχε δεχτεί μέχρι τότε. Δηλαδή, την αποκάλυψη της μετάβασης της ανθρωπότητας από την εποχή της νύχτας στην εποχή της ημέρας, τη μετάβαση του κόσμου από την εποχή του σκότους στην εποχή του φωτός, που σήμαινε το τέλος ενός κύκλου χιλιάδων ετών πόνου και δυστυχίας. Η εποχή αυτή που είχε σημαδευτεί από την κυριαρχία της σελήνης και του υλισμού θα τελείωνε. Εκεί δέχθηκε Θεϊκή εντολή να δημιουργήσει μια οργάνωση που θα είχε σαν κύριο σκοπό τη σωτηρία της ανθρωπότητας και τη δημιουργία ενός Επίγειου Παραδείσου, ένα είδος εταιρείας οικοδόμησης του καινούργιου κόσμου. Αποστολή του θα ήταν, μέσω του Johrei να δείξει σε όλη την ανθρωπότητα την ύπαρξη του πνευματικού κόσμου και την αληθινή αιτία της ανθρώπινης δυστυχίας που ήταν η απομάκρυνση από το Θεό και το πνεύμα. (http://www.johrei.gr οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Στις λεγόμενες ενεργειακές καλλιέργειες η επιτυχία και το αποτέλεσμα εξαρτώνται άμεσα από την επιτυχία της «ενεργειακής» εφαρμογής ή με άλλα λόγια της επίδρασης αγνώστων δυνάμεων πάνω στα φρούτα και τα λαχανικά. Στην πατρίδα μας λειτουργούν «ενεργειακές» λαϊκές αγορές στις οποίες πωλούνται τα «ενεργειακά» προϊόντα αλλά κανείς δεν θα σας πει το πώς καλλιεργήθηκαν, παρά μόνο θα σας υπερτονίσουν την άνευ λιπασμάτων και εντομοκτόνων ανάπτυξή τους. Την επίκληση των υπερβατικών δυνάμεων δεν θα την αναφέρουν στον καταναλωτή.

«Αγκαλιάζω ένα Δέντρο»

 Το Δέντρο συνδέεται άμεσα με την ζωντανή συνείδηση του Σώματος.
Μια άσκηση για να έρθουμε κοντά στο Δέντρο είναι η άσκηση «αγκαλιάζω ένα δέντρο» και έχει να κάνει με την ενεργειακή και συναισθηματική αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων και της φύσης – ειδικά μεταξύ των ανθρώπων και των δέντρων και της θεραπευτικής δύναμης και για τα δύο μέρη.  ...Σ΄ αυτή την άσκηση μαθαίνουμε πώς να αντιλαμβανόμαστε  το τι αισθανόμαστε στο σώμα μας, ενώ  αγκαλιάζει το δέντρο και πως βρίσκουμε τις ρίζες μας.
Είναι πράγματι μια ξεχωριστή εμπειρία, κατά τη διάρκεια της οποίας επικοινωνούμε με το δέντρο και ασκούμαστε στο δόσιμο της αγάπης στο δέντρο με τη σκέψη «κανένα δέντρο-κανένα εγώ»

ΔΕΙΤΕ ΜΙΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕ ΠΛΗΡΗ "ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ" ΜΕ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ... ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΑΣ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ Η ΗΡΑ

Μετά από αυτό ο άνθρωπος είναι ίσως λίγο περισσότερο έτοιμος να αγκαλιάσει και έναν άλλον άνθρωπο δίνοντας του την αγάπη του και ανταλλάσσοντας μαζί του υψηλής ποιότητας συναισθήματα.
Αν δεν έχετε παρακολουθήσει κάποιο αντίστοιχο σεμινάριο ώστε να σας έχει εξηγηθεί βήμα βήμα η διαδικασία προσέγγισης και ανταλλαγής ενέργειας με το δέντρο, δοκιμάστε για αρχή μόνοι σας με μερικά απλά βήματα.

- Βρείτε ένα πάρκο, ένα δασύλλιο η ένα πραγματικό δάσος.
- Περπατήστε ανάμεσα στα δέντρα μέχρι που να αισθανθείτε άνετα με τη παρουσία τους. 
- Διαλέξτε διαισθητικά το δέντρο σας.
- Πλησιάστε 
- Κοιτάξτε το.
- Μυρίστε το.
- Ακουμπήστε το πρώτα με τα χέρια σας 
- Αγκαλιάστε το κατόπιν απαλά κολλώντας όλο τον κορμό σας παράλληλα με τον δικό του, όπως και το πρόσωπο σας επίσης.
- Κλείστε τα μάτια σας και 
- …Νιώστε….
- Στο τέλος, ευχαριστείστε το δέντρο σας. (http://www.drosostalida.com/articles2.asp?eid=285 οι υπογραμμίσεις δικές μας)

 Αν μπορεί να χαρακτηριστεί «ξεχωριστεί εμπειρία» το να αγκαλιάζεις τα δέντρα τότε πως θα χαρακτηρίζαμε κάποιον ο οποίος αγκαλιάζει δέντρα ώστε μετά από αυτό: «ο άνθρωπος είναι ίσως λίγο περισσότερο έτοιμος να αγκαλιάσει και έναν άλλον άνθρωπο»;  Ομολογούμε ότι αυτή η «εναλλακτική θεραπευτική» μέθοδος μας θύμισε την προτροπή της γερόντισσας Γαβριηλίας: «όταν είμαστε κουρασμένοι να ακουμπήσουμε ένα δέντρο και εκείνο θα μας δώσει από την δύναμη που του δίνει ο Θεός». Είτε η  μακαριστή γερόντισσα προφανώς επηρεασμένη από τις ανατολίτικες δοξασίες το είπε, ή η συγγραφέας του βιβλίου η «ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ» το μετέφερε έτσι. Περισσότερα για το προβληματικό αυτό βιβλίο δείτε εδώ. 

"Angelic Reiki"

Αγγελικό Ρέικι

Ο σατανισμός χωρίς προσωπείο!

 «θα αποστατήσουν μερικοί από την πίστη, προσέχοντας σε πνεύματα πλάνης και διδασκαλίες δαιμονίων...» (Α' Τιμ., 4:1-2) 

 

…Δημιουργήθηκε μέσω διοχέτευσης Ανώτερης Επικοινωνίας από τον Kevin Core με τη βοήθεια του Αρχαγγέλου Μέτατρον το χειμώνα του 2002. 

…η πύλη θα ανοίξει στο τέλος των κύκλων που έχει προγραμματιστεί για το 2012, είναι σαν παύση ανάμεσα στην αναπνοή και την επομένη αναπνοή, η οποία θα μας επιτρέψει να δούμε το παρελθόν μας δίχως κριτική, φόβο, αμφιβολία και ανησυχία. Τότε θα κατανοήσουμε πως είμαστε ένα με το πνεύμα, ένα με το καθετί. 

…Ως προετοιμασία για τον πιο Πνευματικό-Θεϊκό Εαυτό, όλοι οι άγγελοι έχουν φέρει στη γη μια νέα ενεργεία μέσω του Αγγελικού Ρέικι που θα μας βοηθήσει να ενσαρκώσουμε τον Αγγελικό μας Εαυτό.

Το Αγγελικό Ρέικι είναι από τους αγνότερους και δυνατότερους συντονισμούς Ρέικι! Αυτές οι ενδυναμώσεις-συντονισμοί πραγματοποιούνται μέσα από 13 σύμβολα του Ρέικι, παραδοσιακά και μη. Η μόνη διαφορά με άλλα συστήματα είναι ότι αυτή τη φορά τους συντονισμούς τους δίνουν οι άγγελοι κάτι που επιβεβαιώνει την ύψιστη αγνότητα του συντονισμού…

…το Ρέικι δόθηκε για πρώτη φορά στην ανθρωπότητα στην αρχαία Ατλαντίδα και ότι πολλές από τις πληροφορίες που έρχονται στο προσκήνιο στις μέρες μας είναι Ατλαντιδικής φύσης. Αυτό το σύστημα είναι επιπλέον μια πύλη για τη Σοφία και τη γνώση της Ατλαντίδας, της συνειδητότητας που υπήρχε στην Ατλαντίδα, της Ενότητας με όλα τα πλάσματα. (www.angelicreiki.gr με υπογραμμίσεις δικές μας)

Περιττό να σχολιάσουμε κάτι. Είναι τόσο ξεκάθαρο πως το μήνυμα του «αγγελικού ρέικι» είναι το μήνυμα των πνευμάτων του σκότους και δεν έχει τίποτα κοινό με το Καλό Μήνυμα, με το Ευ-Αγγέλιο Του Χριστού. Ο άνθρωπος μπορεί με τη συνεργασία των πνευμάτων να αποκτήσει τη γνώση, την σοφία αλλά και την «νέα» ενέργεια που θα χρησιμοποιήσει για να ανέβει σε υψηλότερα πνευματικά στάδια, σε ανώτερους «συντονισμούς» ώστε να αυτοθεραπεύεται και να θεραπεύει. Αυτό ακριβώς είναι το αρχαίο άγγελμα του Όφεως, του δράκοντος, του διαβόλου.

 

Reiki – Dance Όταν ο χορός Θεραπεύει

«Χορεύοντας ιδρώνουμε και ο ιδρώτας είναι μια πανάρχαια φόρμα αυτό-ίασης είτε γίνεται στο γυμναστήριο ή στην σάουνα ή σε ένα club χορού.  Ο ιδρώτας σύμφωνα με τις διάφορες φιλοσοφίες καίει το κάρμα, εξαγνίζει σώμα και ψυχή. Όσο περισσότερο χορεύεις τόσο ιδρώνεις και όσο ιδρώνεις τόσο περισσότερο προσεύχεσαι και όσο περισσότερο προσεύχεσαι τόσο πιο κοντά έρχεσαι στην έκσταση…»

«Ο χορός θεραπεύει».

«Όταν χορεύουμε για ένα χρονικό διάστημα διαφορετικές συχνότητες δονούνται και δίνουν στο σώμα μας την αίσθηση ενός εσωτερικού μασάζ. Τα διαφορετικά είδη μουσικής επιδρούν διαφορετικά στο σώμα μας. Το Rock για παράδειγμα είναι ένας βαρύς και σκληρός ρυθμός που ανοίγει το πρώτο κέντρο (τσάκρα) ενώ ένα κομμάτι κλασσικής μουσικής «μιλάει» κατευθείαν στην καρδιά». 

«Οι διαφορετικοί τόνοι μελωδίας αντιστοιχούν στα διάφορα εσωτερικά μας όργανα που συνδέονται με τα ενεργειακά μας κέντρα και καθώς δονούνται τα ανοίγουν και τα ενεργοποιούν». 

«Η ενέργεια του Ρέικι κάνει ακριβώς το ίδιο καθώς ρέει ρυθμικά ανά κύματα μέσα στο σώμα μας. Η ενέργεια χορεύει γύρω μας και μέσα μας σε μια συχνότητα φωτός. Ο χορός ο ίδιος είναι μια μορφή διαλογισμού». 

«Και το Ρέικι όταν συνδυάζεται με τον χορό μας επιτρέπει να έχουμε μια ολοκληρωμένη σύνδεση με το είναι μας, τα συναισθήματά μας, την δημιουργικότητά μας. Μας δίνει πρόσβαση σε πιο υψηλή συχνότητα δόνησης ενεργοποιώντας το ανοσοποιητικό  μας σύστημα και δίνοντας μας πληροφορίες μέσω των εικόνων και των οραμάτων που αναδύονται από το υποσυνείδητο». 

«Όταν ενεργοποιούμε το  Ρέικι χορεύοντας ενισχύουμε την ωφέλεια που έρχεται από την ενισχυμένη ροή και αφηνόμαστε σε μια πανδαισία από χρώματα καθώς διευρύνεται το ενεργειακό μας σώμα γεμίζοντας από φως και αγάπη». 
Ένας πολύ απλός τρόπος για να το κάνουμε αυτό είναι ο ακόλουθος: 

… στην συνέχεια προσκαλούμε το Πνεύμα του Ρέικι, τους αγγέλους, τους φύλακες οδηγούς μας και όλα τα φωτεινά πλάσματα να ενεργοποιήσουν αυτή την ροή ενέργειας, φέρνοντας τα χέρια ενωμένα από την θέση Gassho μπροστά από το μέτωπο στο έκτο τσάκρα. 
-Ξεκινάμε να χορεύουμε μέσα στο φως και στην ενέργεια όλων των πλασμάτων που έχουμε προσκαλέσει γύρω μας και αφηνόμαστε στην μαγεία της ελεύθερης κίνησης χωρίς περιορισμούς και κρίσεις. 

...Δεν κατευθύνουμε τις κινήσεις μας με το μυαλό. Αφηνόμαστε με εμπιστοσύνη να παίξει η ενέργεια η ίδια το ρόλο του χορογράφου. 
Αφήνουμε για λίγο έξω το «Εγώ» και την προσωπικότητα και επιτρέπουμε στο Ρέικι και στο Πνεύμα να κυλήσουν ελεύθερα . 
...Το σημαντικό είναι να αφεθούμε και να αφήσουμε την ενέργεια να φέρει στην επιφάνεια όλα αυτά τα συναισθήματα και τις εκφράσεις του σώματος και του πνεύματος. 

...Ευχαριστούμε το Ρέικι, το φως  τον χορό μας και όλα τα πλάσματα που βοήθησαν και στέλνουμε την ευγνωμοσύνη και την αγάπη μας.  (http://www.drosostalida.com/articles2.asp?eid=201 οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Ολόκληρη η πρακτική διδασκαλία του Reiki – Dance είναι αντίθετη με τη Νηπτική διδασκαλία του Χριστιανισμού αλλά και με το Ευαγγέλιο το οποίο μας παραγγέλλει ‘Ἀγαπητοί, μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ θεοῦ ἐστιν’ (Α’ Ιωάν. 4:1). Ο χορός του Ρέικι όχι μόνο δεν διακρίνει αλλά «προσκαλούμε το Πνεύμα του Ρέικι, τους αγγέλους, τους φύλακες οδηγούς μας και όλα τα φωτεινά πλάσματα να ενεργοποιήσουν αυτή την ροή ενέργειας». Ο άνθρωπος αφήνεται να χαλαρώσει και επιτρέπει να: «αφήνουμε για λίγο έξω το «Εγώ» και την προσωπικότητα και επιτρέπουμε στο Ρέικι και στο Πνεύμα να κυλήσουν ελεύθερα». Η πρακτική αυτή είναι άλλη μια πόρτα στο χώρο του αποκρυφισμού, στον χώρο που κυριαρχεί το πνεύμα του Υδροχοϊκού χριστού, του αντι-χρίστου. 

Ο Κύριός μας ήταν κατηγορηματικός : «Εγώ ειμί η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή». (Ιω. 14, 6). Οι ομάδες αυτές δεν κάνουν λόγο για Προσωπικό Θεό αλλά για «παγκόσμια συμπαντική ενέργεια» της οποίας όλα τα όντα, ολόκληρη η φύση είναι εκδηλωμένες μορφές αυτής της «ενέργειας». Για τον νεοεποχίτη «θεραπευτή» ο σκοπός είναι η ενεργοποίηση των «τσάκρας» και το «ξεμπλοκάρισμα»  της ροής ώστε να εξασφαλιστεί ακατάσχετη ροή ενέργειας. Σε μερικές ομάδες είναι εμφανής η πανθεϊστική λατρεία , τα πάντα είναι ΈΝΑ, το οποίο είναι βασικό θεώρημα της Νέας Εποχής «Δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός. Τα πάντα προέρχονται από το Ένα δια «προβολής» ή «εκροής» και ταυτίζονται κατ' ουσίαν με το Ένα». (Βλ. ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ -Αρχιμ. π. Βαρνάβα Λαμπρόπουλου).

Αξίζει να σημειώσουμε ότι κανείς «εναλλακτικός θεραπευτής» δεν θα σας ζητήσει να αρνηθείτε την θρησκεία σας.  Στην κίνηση γίνεται ο καθένας δεκτός, ανεξάρ­τητα από τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, αρκεί να πιστεύει «στον Θεό Δημιουργό»…(Society of Johrei, Kyoto, αγγλ. έκδ.)

Εδώ πρέπει να πούμε ότι η Θεοσοφία των Blavatsky, Besant, Bailey και διαδόχων, είναι η πραγματική πνευματική μητέρα της Νέας Εποχής. Με τον θρησκευτικό συγκρητισμό της θέτει τις βάσεις της πανθρησκείας. Καμία θρησκεία δεν είναι πάνω από την αλήθεια, είναι το βασικό εωσφορικό δόγμα της Θεοσοφίας. Όλες οι θρησκείες έχουν ψήγματα της αλήθειας. Καμία δεν έχει ολόκληρη την αλήθεια. Εννοείται ότι ολόκληρη την αλήθεια έχει η Θεοσοφία πού ισχυρίζεται ότι κανείς δεν έχει ολόκληρη την αλήθεια. Όποτε όλες οι θρησκείες θα πρέπει να συνεισφέρουν το μερίδιο τους. Η κάθε μία να εμπλουτίσει τις άλλες και να εμπλουτισθεί από αυτές. Αυτή ακριβώς είναι η βασική ιδέα διοργανώσεων όπως το Κοινοβούλιο των θρησκειών του κόσμου (Σικάγο 1893 και 1993 Ασσίζη 1986 κ.α.ό.).

Ας ακούσουμε τι λέγει ο Ινδός Γκουρού Βιβεκανάντα κατά την ομιλία του στο Α' Κοινοβούλιο των θρησκειών του κόσμου (Σικάγο 1893), του οποίου υπήρξε ο βασικός εμπνευστής: 
    Αν κάποιος από αυτό το ακροατήριο ελπίζει ότι αυτή η ενότης θα έρθει με το θρίαμβο μιας οποιασδήποτε θρησκείας και τον αφανισμό των άλλων, σ' αυτόν δεν έχω παρά να πω: Αδερφέ μου οι ελπίδες σου θα διαψευσθούν. Μήπως επιθυμώ οι Χριστιανοί να γίνουν Ινδουιστές; Προς Θεού! Μήπως επιθυμώ οι Ινδουιστές ή οι Βουδδιστές να γίνουν Χριστιανοί; Προς Θεού! ... Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να γίνουν Ινδουιστές, ούτε Βουδιστές ούτε και αυτοί να γίνουν Χριστιανοί. Αλλά κάθε θρησκεία θα πρέπει να αφομοιώσει το πνεύμα των άλλων θρησκειών, διατηρώντας ωστόσο τις ιδιαιτερότητες της, προκειμένου να αναπτυχθεί σύμφωνα με τους δικούς της νόμους. (Βλ. περιοδικό Διάλογος τ.1 (Ιαν.-Απρ. 1994) σ. 16)

Αυτό είναι το πνεύμα της Νέας Εποχής η οποία δεν ανέχεται την παιδαγωγία της αρρώστιας και της θλίψης αλλά και Προσωπικό Θεό Σωτήρα. Όλα ερμηνεύονται μέσα από την οπτική της «ροής ενέργειας». Όταν η «ροή» είναι ελεύθερη από «μπλοκαρίσματα» τότε γινόμαστε εμείς οι ΣΩΤΗΡΕΣ και μετέχουμε απρόσκοπτα στην «παγκόσμια συμπαντική ενέργεια», γινόμαστε και εμείς επιτέλους ότι υποσχέθηκε ο όφις στην Εύα : «καὶ ἔσεσθε ὡς θεοὶ γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν» (Γέν. 3:5).

ΚΩΝ/ΝΟΣ Χ. ΝΑΥΠΛΙΩΤΗΣ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ www.egolpion.com

6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

Read more: http://www.egolpion.com/energeiakes_therapeies.el.aspx#ixzz2l0Q0MCS5